Çocuklarımız arkadaşlarının nerede olduğunu biliyor, ne yaptığını görüyor, saniyeler içinde mesajlaşıyor, yüzlerce hatta binlerce kişiyle aynı dijital ortamı paylaşabiliyor.

Eskiden çocuklar sokakta buluşur, kavga eder, barışır, birlikte sıkılır, birlikte bir oyun icat ederlerdi.

Bugün ise aynı odada yan yana oturan iki çocuğun bile birbirleriyle konuşmak yerine telefonlarına baktığını görüyoruz ☹

Üstelik sosyal medya yalnızca iletişim biçimini değiştirmedi.

Çocuklar artık kendi hayatlarını başkalarının hayatlarıyla karşılaştırıyor. Kaç kişinin kendilerini beğendiğini görüyor. Bir arkadaş grubunun kendileri olmadan eğlendiğine anında şahit olabiliyor. Kabul edilmenin ölçüsü bazen bir arkadaşın samimiyeti değil, ekrandaki beğeni ve takipçi sayısı olabiliyor.

?? Bu durumlar henüz kişiliği gelişme aşamasında olan çocuklar için ne kadar sağlıklı?

Problemin, gerçek insan ilişkisinin yerini artık dijital iletişimin almaya başlaması diye düşünüyorum.

Çünkü bir emoji, gerçek yüz ifadesinin; yüzlerce takipçi de, güvenilebilir gerçek arkadaşın yerini tutmuyor.

Teknolojiyi çocuklarımızın hayatından çıkarmamız mümkün değil. Zaten çözümün bu olduğuna da inanmıyorum.

• Ancak onlara yalnızca telefonu nasıl kullanacaklarını değil, insanlarla nasıl bağ kuracaklarını da öğretmek zorundayız.

Çocuk kaç saat gerçekten biriyle konuşuyor, oynuyor, gülüyor, tartışıyor, paylaşıyor ve göz göze geliyor? Ebeveynlerin gerçekten takip etmesi gereken bu. Çünkü insanoğlunun doğasında duygusal ve fiziksel temas ihtiyacı var.

?? Asıl irdelenmesi gereken soru şu; sosyal medya çocukları birbirine yaklaştırıyor mu, yoksa fark etmeden onları yalnızlaştırıyor mu?