Geçen gün yolda, sırtında okul çantası olan bir çocuk, elindeki ambalaj köpüklerini koparıp yere atarak yürüyordu.

Güler yüzle, “bunları yere attığında sokağımız kirleniyor. Lütfen yere atma,” dedim.

Uyarımın özür ile karşılık bulmasını beklerken çocuk bana ters bir bakışla “Allah Allah!” diye cevap vermez mi 😊

Yere çöp atmanın neden yanlış olduğunu anlatmaya çalıştım. O sırada babası olduğunu söyleyen bir beyefendi yanımıza geldi ve oğlu adına özür diledi. Uzaklaşırken babanın da çocuğuyla konuştuğunu gördüm. Sakin ama kararlı bir tavırla davranışının yanlış olduğunu anlatıyordu.

Bu karşılaşma beni çok düşündürdü. Elbette birkaç dakikalık bir gözlemle bir çocuğun yetiştiği aileyi tanıyamayız. Ancak babanın yaklaşımı, “her şey ailede başlar” açıklamasının tek başına yeterli olup olmadığını sorgulamama neden oldu.

Üniversitede ders verirken de zaman zaman benzer tepkilerle karşılaşıyorum: Bir uyarıyı dinlemekte zorlanmak, hatayı kabul etmekten kaçınmak, özür dilemeyi gereksiz görmek…

Bireyler, çocukluktan itibaren ailelerinden, öğretmenlerinden, arkadaşlarından, ekranda izledikleri kişilerden hangi davranışları örnek alıyor?

Yere çöp atmanın yanlış olduğunu öğretmek kadar, ortak yaşam alanlarına neden özen göstermemiz gerektiğini anlatabiliyor muyuz? Bir hata yaptığımızda kendimiz özür diliyor muyuz? Bize yöneltilen bir eleştiriyi nasıl karşılıyoruz?

Belki de önce kendimize şu soruyu sormalıyız: Çocuklara doğru davranışı anlatıyoruz da, peki günlük hayatta biz doğru davranıyor muyuz?

#Eğitim #Aile #Toplum