Z Kuşağının Sadakat Anlayışı

Son yıllarda çok sık duyduğum şikayetlerden biri: “Z kuşağının işyerine sadakati yok.” Farklı kuşaklarla yıllarca birlikte çalışmış bir girişimci olarak ben bu cümleye katılmıyorum. Bence Z kuşağının işyerine sadakati yok değil; koşulsuz sadakati yok. Bizim kuşağımız, işvereni tarafından “biz bir aileyiz” olgusuyla motive edildi. Uzun çalışma saatleri, ücreti ödenmeyen fazla mesailer “aile” olmanın doğal sonuçları gibi algılandı. Bir şirkette uzun süre çalışmak başarı göstergesiydi. Aynı kurumda onlarca yıl çalışmak takdir edilirdi

Günümüzde ise şirketler değişiyor,dönüşüyor.Teknoloji, iş yapış biçimlerini sürekli değiştiriyor. Böyle dinamik bir dünyada gençlerden tek taraflı sadakat beklemek ne kadar gerçekçi?

Bir yönetici olarak kendime şu soruyu soruyorum: Çalışanlarım neden benim şirketimde kalmak istesin? Bugün iyi eğitimli bir genç, dünyanın herhangi bir şirketine uzaktan çalışabiliyor. Bir yazılımcı Berlin’deki bir firmaya, bir tasarımcı Londra’daki bir ajansa, bir pazarlamacı Dubai’deki bir girişime bilgisayarının başından katkı sağlayabiliyor.Artık rekabet sadece ürünlerde değil, yetenekleri elde tutabilme konusunda yaşanıyor.

Eskiden işveren adaylara ne beklediğini anlatırdı, aday kabul ederse iş akti başlardı. Şimdi Z kuşağından bir aday iş görüşmesinde şirketin ona ne katkıda bulunacağını sorguluyor. Çünkü Z kuşağı zamanı salt maaşla değil, gelişimle ölçüyor. Aynı zamanda heyecan duyduğu,değişimlere açık yönetim anlayışı olan yerde kalmayı tercih ediyor. Biz yöneticiler, bu kuşağın çalışanlarının heyecanlarını nasıl canlı tutacağımızı düşünüyor muyuz?

Gelişim; insana sorumluluk vermektir,karar süreçlerine dahil etmektir. Fikrini gerçekten dinlemektir. Başarısız olmasına izin vermektir.Yaptığı işin bir anlamı olduğunu hissettirmektir.Maaş elbette önemli. Ama artık tek başına yeterli değil. Çalışanına güvenmeyen,şeffaf olmayan bir şirket, çalışanın güvenini de kazanamaz.

Belki de asıl değişmesi gereken Z Kuşağı değil, biz yöneticilerin liderlik anlayışımızdır.Liderlik artık insanları şirkette tutmaya çalışmak değil; onların gelişebileceği,heyecanlarını sürdürebilecekleri bir ortam oluşturabilmek.Eğer bunu başarabilirsek, insanlar sadece maaş için değil, inandıkları bir kültürün parçası olmak için de bizimle kalacaktır diye düşünüyorum.

Çalışanlar artık “bu şirkete ne katabilirim?” sorusundan önce, “bu şirket bana nasıl bir gelecek sunuyor?” sorusunu soruyor. Bu soruyu doğru cevaplayabilen liderler, sadece çalışanı kazanmayacak; geleceği de kazanacak.